ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ»

ΜΠρΘεσ 29360/2026

Ακύρωση κατασχετήριας έκθεσης ακίνητης περιουσίας και πλειστηριασμού κατά οικογένειας καρκινοπαθούς. Καταχρηστική άσκηση δικαιώματος επίσπευσης αναγκαστικής εκτέλεσης επί: α) ανωτέρας βίας λόγω έκτακτων εξόδων ασθένειας, β) επικείμενης αποζημίωσης του δανειολήπτη λόγω μακροχρόνιας απαλλοτρίωσης και γ) αντιφατικής συμπεριφοράς λόγω συνεχιζόμενων διαπραγματεύσεων προς ρύθμιση οφειλής (ΑΚ 281).

(Η απόφαση δημοσιεύεται επιμελεία των δικηγόρων Θεσσαλονίκης

Αθανασίου Γεωργακούδη και Πέτρου Ηλδικούδη)

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ: 29360/2026

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Χρυσαυγή Γκότοβου, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τη Γραμματέα Ανδρομάχη Τσιάτσιου.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στη Θεσσαλονίκη, την 5^η Οκτωβρίου 2026, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ των:

ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ: 1) . . ., 2) . . ., 3). . ., 4) . . ., και 5) . . ., κατοίκων . . ., οι οποίοι παραστάθηκαν ο πρώτος μετά και οι υπόλοιποι δια των πληρεξούσιων δικηγόρων τους Γεωργακούδη Αθανάσιου (Α.Μ. . . . Δ.Σ.Θ.) και Ηλδικούδη Πέτρου (Α.Μ. . . . Δ.Σ.Θ.), που κατέθεσαν προτάσεις και προσκόμισαν τα υπ’ αριθμ. . . ./2026 και . . ./2026 γραμμάτια προεισπράξεως δικηγορικής αμοιβής Δ.Σ. Θεσσαλονίκης.

ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΣ Η ΑΝΑΚΟΠΗ: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «. . . » και διακριτικό τίτλο «. . . », με Α,Φ.Μ. . . ., εδρεύουσα . . ., νομίμως εκπροσωπούμενη, που παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Κωνσταντίνου Καραγιάννη (Α.Μ. . . . Δ.Σ.Θ.), ο οποίος κατέθεσε έγγραφες προτάσεις και προσκόμισε το υπ’ αριθμ. . . ./2026 γραμμάτιο προεισπράξεως Δ.Σ. Θεσσαλονίκης.

ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ δημόσια συζήτηση της υπόθεσης, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και στις προτάσεις τους.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση ανακοπή οι ανακόπτοντες ζητούν, για τους λόγους, που ειδικότερα εκθέτουν την ακύρωση της υπ’ αριθμ. . . ./20-3-2026 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας του δικαστικού επιμελητή Θεσσαλονίκης . . . δυνάμει της οποίας επισπεύδεται αναγκαστικός πλειστηριασμός με ημερομηνία 4-11-2026 με υπάλληλο του πλειστηριασμού τη Συμβολαιογράφο Θεσσαλονίκης . . . και αφορά ισόγειο κατάστημα με ΚΑΕΚ . . . επί της οδού . . . στη . . ., μετά των παραρτημάτων αυτού, καθώς επίσης και την καταδίκη της καθ' ης η ανακοπή στα δικαστικά της έξοδα. Με αυτό το περιεχόμενο και αιτήματα η υπό κρίση ανακοπή παραδεκτά εισάγεται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, το οποίο είναι αρμόδιο καθ' ύλην και κατά τόπον, πρόκειται δε για το Δικαστήριο του τόπου της αναγκαστικής εκτέλεσης, ήτοι της επιβολής της ένδικης κατάσχεσης, η οποία ακολούθησε την επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση (άρθρ. 933 παρ. 1 εδ. α και 3 ΚΠολΔ), για να συζητηθεί κατά την προκείμενη ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών των άρθρων 614 επ. ΚΠολΔ (άρθρ. 937 παρ. 3 ΚΠολΔ). Η ανακοπή ασκήθηκε εμπρόθεσμα εντός της προβλεπόμενης από τη διάταξη του άρθρου 934 παρ. 1 στοιχ. α ΚΠολΔ προθεσμίας, ήτοι εντός 45 ημερών από την ημέρα της κατάσχεσης, αφετηριάζουσας από την επομένη της επίδοσης, ήτοι την 24-3-2026, στους καθ' ων η αναγκαστική εκτέλεση - ανακόπτοντες αντιγράφου της οικείας έκθεσης κατάσχεσης, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 995 παρ. 1 ΚΠολΔ (βλ. την από 23-3-2026 επισημείωση του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης . . . επί του προσκομιζόμενου μετ' επικλήσεως από τους ανακόπτοντες αντιγράφου της προσβαλλόμενης έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης), δοθέντος ότι η υπό κρίση επιδόθηκε στην καθ' ης την 7-5-2026 (βλ. την υπ' αριθμ. . . ./17-5-2026 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών . . .), ο δε ισχυρισμός της καθ' ης η ανακοπή περί εκπρόθεσμης άσκησης λόγω παρέλευσης της τριακονθήμερης προθεσμίας του αρ. 934 παρ. 1 εδ. τελ. τυγχάνει απορριπτέος ως μη νόμιμος, καθώς η προθεσμία άσκησης της προκείμενης ανακοπής δεν είναι τριακονθήμερη, αλλά σαράντα πέντε ημέρες από την επίδοση της κατασχετήριας έκθεσης, κατά της οποίας και στρέφεται.

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 281 ΑΚ, 116, 933 ΚΠολΔ και 25 παρ. 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι η πραγμάτωση με αναγκαστική εκτέλεση της απαίτηση του δανειστή κατά του οφειλέτη αποτελεί ενάσκηση ουσιαστικού δικαιώματος δημοσίου δικαίου. Ως εκ τούτου, λόγος της ανακοπής του άρθρου 933 ΚΠολΔ μπορεί να αποτελέσει και η προφανής αντίθεση της επισπευδόμενης διαδικασίας της αναγκαστικής εκτέλεσης στα αντικειμενικά όρια της καλής πίστης ή των χρηστών ηθών ή του κοινωνικού ή οικονομικού σκοπού του δικαιώματος, που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (ΜΕφΠειρ 497/2023, ΜΕφΠειρ 699/2022 στην ιστοσελίδα του Εφετείου Πειραιά, ΜΠρΧαλκ 90/2023, ΜΠρΓυθ 34/2023 ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ). Κατά το άρθρο 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται, αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Σύμφωνα δε με την ανωτέρω διάταξη, η οποία αποσκοπεί στην πάταξη της κακοπιστίας και της ανηθικότητας στις συναλλαγές και γενικώς στην καταχρηστική άσκηση κάθε δικαιώματος, για να θεωρηθεί η άσκηση του δικαιώματος ως καταχρηστική, πρέπει η προφανής υπέρβαση των ορίων που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο οικονομικός ή κοινωνικός σκοπός του δικαιώματος να προκύπτει από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου και του υπόχρεου ή από την πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε που ο δικαιούχος μπορούσε να ασκεί το δικαίωμά του, μέχρι την άσκηση αυτού, ή από τις περιστάσεις που μεσολάβησαν ή από άλλα περιστατικά, τα οποία, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν τη γέννηση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, δεν δικαιολογούν επαρκώς, αλλά καθιστούν μη ανεκτή την άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, ως αντιτιθεμένη στο περί δικαίου αίσθημα και την ηθική τάξη και προκαλούσα έντονη εντύπωση αδικίας. Οι συνέπειες αυτές, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται σε συνάρτηση και με τις αντίστοιχες συνέπειες που μπορεί να επέλθουν σε βάρος του δικαιούχου από την παρακώλυση της ικανοποίησης του δικαιώματος του, δεν είναι απαραίτητο, για την κατάφαση της καταχρηστικότητας, να είναι αφόρητες ή δυσβάστακτες, θέτοντας σε κίνδυνο την οικονομική υπόσταση του υπόχρεου, αλλά αρκεί να είναι απλώς δυσμενείς για τα συμφέροντά του. Η συμπεριφορά του υπόχρεου και η κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώθηκε υπέρ αυτού, πρέπει να τελούν σε αιτιώδη σχέση με την προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου, αφού, κατά τους κανόνες της καλής πίστης, οι συνέπειες που απορρέουν από πράξεις και συμπεριφορές άσχετες, δεν συγχωρείται να προβάλλονται προς απόκρουση του δικαιώματος. Στο πλαίσιο αυτό ο δανειστής, ο οποίος ασκώντας συμβατικό του δικαίωμα επιδιώκει την είσπραξη της απαίτησής του, ενεργεί ασφαλώς προς ικανοποίηση θεμιτού συμφέροντός του, συνυφασμένου με τη διαχείριση της περιουσίας του, τον τρόπο της οποίας αυτός ελεύθερα κατ' αρχήν αποφασίζει, εκτός και πάλι αν στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει υπέρβαση και μάλιστα προφανής των αρχών της καλής πίστης, των χρηστών ηθών και του κοινωνικοοικονομικού σκοπού του δικαιώματος. Αυτό συμβαίνει και όταν η συμπεριφορά του δανειστή που προηγήθηκε της άσκησης του δικαιώματος του, σε συνδυασμό με την πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε στο μεσοδιάστημα, δημιούργησαν την εύλογη πεποίθηση ότι ο δανειστής δεν θα ασκούσε το δικαίωμά του στο χρόνο που το άσκησε, με αποτέλεσμα η πρόωρη άσκησή του να προκαλεί επαχθείς συνέπειες και να εμφανίζεται έτσι αδικαιολόγητη και καταχρηστική (ΑΠ 626/2020, 1873/2014, ΑΠ 1504/2014, ΜΕφΠατρ 465/2023 ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΜΕφΑιγ 1/2022, ΜΕφΠατρ 181/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, για την εφαρμογή της ανωτέρω διάταξης, δεν αρκεί μόνη η επί μακρό χρόνο αδράνεια του δικαιούχου να ασκήσει το δικαίωμά του, ούτε μόνον η τυχόν καλόπιστη πεποίθηση του υπόχρεου ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα κατ' αυτού ή ότι δεν πρόκειται τούτο να ασκηθεί, ούτε μόνο το γεγονός, ότι η άσκηση του δικαιώματος στη συγκεκριμένη περίπτωση επιφέρει βλάβη, έστω και μεγάλη, στον υπόχρεο, αλλά απαιτείται κατά περίπτωση συνδυασμός των ανωτέρω και γενικώς η συνδρομή ιδιαίτερων περιστάσεων, που ανάγονται στη συμπεριφορά τόσο του δικαιούχου όσο και του υπόχρεου, ώστε η άσκηση του δικαιώματος να εξέρχεται των ορίων της καλής πίστης και των χρηστών ηθών που τίθενται με τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ και, συνεπώς, να καταστεί καταχρηστική και απαγορευμένη (ΟλΑΠ 9/2019, 6/2016, 10/2012, 5/2011, 16/2006, 8/2001 ΑΠ 1416/2022, 1207/2022, 1065/2021 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Το ζήτημα δε, αν οι συνέπειες, που συνεπάγεται η άσκηση του δικαιώματος, είναι επαχθείς πρέπει να αντιμετωπίζεται και σε συνάρτηση με τις αντίστοιχες συνέπειες που μπορεί να επέλθουν σε βάρος του δικαιούχου από την παρακώλυση της ικανοποίησης του δικαιώματος του (ΜΕφΠατρ 488/2022, ΜΕφΠειρ 172/2021, ΜΠρΘεσ 3778/2023, ΜΠρΗλείας 132/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εξάλλου, οι τράπεζες ως χρηματοδοτικοί οργανισμοί, έχουν αυξημένη ευθύνη κατά την άσκηση του χρηματοδοτικού τους έργου και οφείλουν να μεριμνούν για τα συμφέροντα των προσώπων που χρηματοδοτούν, αφού από τη φύση της η πιστωτική σχέση, ως διαρκής έννομη σχέση ιδιαίτερης εμπιστοσύνης μεταξύ των συμβαλλομένων, επιβάλλει την υποχρέωση πίστης και προστασίας από την πλευρά των τραπεζών των συμφερόντων των πελατών τους ώστε να αποφεύγονται υπέρμετρα επαχθείς γι' αυτούς συνέπειες. Συνεπώς και για το λόγο αυτό η άσκηση των δικαιωμάτων τους θα πρέπει να κυριαρχείται από τις αρχές της καλόπιστης και σύμφωνης με τα χρηστά συναλλακτικά ήθη εκπλήρωσης των οφειλόμενων παροχών (178, 200, 288 ΑΚ) και να αποφεύγεται αντίστοιχα κάθε κατάχρηση στη συμπεριφορά τους. Έτσι, σε περίπτωση δυσχέρειας του αντισυμβαλλομένου της τράπεζας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του από την πιστωτική σύμβαση λόγω πρόσκαιρης οικονομικής αδυναμίας του, που, όμως υπερβαίνει τα όρια της αντοχής του, η καλόπιστη από την πλευρά της τράπεζας συμπεριφορά επιβάλλει σ' αυτήν την υποχρέωση να ανεχθεί μία εύλογη καθυστέρηση στην εκπλήρωση της παροχής του οφειλέτη, ιδίως όταν η επιδίωξη της άμεσης εκπλήρωσης της παροχής του πρόκειται να οδηγήσει σε πλήρη οικονομική καταστροφή του, χωρίς ουσιαστικά κέρδος για την ίδια. Κατά την έννοια αυτή η τράπεζα θα πρέπει, σε περίπτωση πρόσκαιρης οικονομικής αδυναμίας του πελάτη της να αποφύγει την εσπευσμένη καταγγελία της μεταξύ τους πιστωτικής σύμβασης προπάντων όταν οι απαιτήσεις της είναι ασφαλισμένες με εμπράγματες ή προσωπικές ασφάλειες ο δε πελάτης της βρίσκεται σε άμεση οικονομική εξάρτηση απ' αυτή και δεν οφείλει σε τρίτους αφού τότε οι παραπάνω ενέργειες της προσλαμβάνουν καταχρηστικό χαρακτήρα (ΑΠ 916/2023, ΑΠ 323/2021, ΑΠ 1188/2021, ΤρΕφΑθ 342/2023 ό.π., ΤρΕφΑθ 1150/2022, ΜΕφΛαρ 507/2019 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΜΠρΑθ 2397/2023 ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ). Άλλωστε, οι μεταβιβαζόμενες απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις διατηρούν την ουσιαστική και δικονομική τους φύση λογιζόμενες ως τραπεζικές ακόμη και μετά τη μεταβίβασή τους (βλ. άρθρο 1 παρ. 1γ εδ. δ' ν. 4354/2015 και άρθρο 10 παρ. 13 εδ. α' ν. 3156/2003), επομένως οι εταιρείες διαχείρισης έχουν, όπως ακριβώς και τα τραπεζικά ιδρύματα αυξημένη ευθύνη κατά την άσκηση του διαχειριστικού τους έργου και υποχρέωση εξέτασης της δυνατότητας ρύθμισης της οφειλής και εξάντλησης κάθε περιθωρίου εύρεσης μίας συμβιβαστικής λύσης με τον οφειλέτη, εφόσον βέβαια και ο τελευταίος συνεργάζεται προς τούτο. Για τον λόγο αυτό η άσκηση των δικαιωμάτων τους θα πρέπει να κυριαρχείται από τις αρχές της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών (ΑΚ 178, 200, 288) και να αποφεύγεται αντίστοιχα κάθε κατάχρηση στη συμπεριφορά τους. Κατά την έννοια αυτή η ανώνυμη εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις θα πρέπει, στην περίπτωση που ο οφειλέτης αδυνατεί να αποπληρώσει άμεσα την οφειλή του ή αδυνατεί να αποπληρώσει το σύνολο αυτής πλην όμως συνεργάζεται προς την κατεύθυνση της ρύθμισης της οφειλής του, να αποφύγει την εσπευσμένη αναγκαστική κατάσχεση της περιουσίας του, προπάντων όταν οι απαιτήσεις της είναι ασφαλισμένες με εμπράγματες ή προσωπικές ασφάλειες και να εξαντλήσει τα περιθώρια εύρεσης συμφέρουσας και για τις δύο πλευρές λύσης διακανονισμού της οφειλής του (ΜΠρΑθ 2397/2023 ό.π.).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της ανακοπής, κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του, οι ανακόπτοντες εκθέτουν πως η επιβολή της προσβαλλόμενης κατάσχεσης σε βάρος των ανακοπτόντων – του μεν πρώτου ως οφειλέτη και συγκυρίου του κατασχεθέντος ακινήτου, των δε λοιπών ως υποκείμενων στην εμπράγματη υποθηκική αγωγή υπό την ιδιότητα των συνεπικαρπωτών του κατασχεθέντος και βεβαρημένου με προσημείωση υπέρ της καθ' ης ακινήτου, τυγχάνει άκυρη ως καταχρηστική ισχυριζόμενοι ότι ο πρώτος των καθ' ων οφειλέτης σε βάρος του οποίου εκδόθηκε ο εκτελεστός τίτλος (η υπ' αριθμ. . . ./2025 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης), βρισκόταν σε διαδικασία διαπραγμάτευσης με την καθ' ης, έχοντας υποβάλει επανειλημμένα αιτήματα προς αυτήν με σκοπό να εξευρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση διευθέτησης της οφειλής του και να αποφευχθεί η κατάσχεση και ο πλειστηριασμός του ακινήτου τους. Ότι οι οφειλές από την κρίσιμη για την ένδικη διαφορά σύμβαση δανείου εξυπηρετούνταν στο παρελθόν με συνέπεια, πλην όμως λόγω σοβαρής ασθένειας της συζύγου του πρώτου των ανακοπτόντων . . . υπήρξε πρόσκαιρη καθυστέρηση στην καταβολή των δόσεων. Ότι ο πρώτος των ανακοπτόντων είχε καταστήσει γνωστό στην καθ' ης ότι διατηρεί αξίωση αποζημίωσης λόγω αναγκαστικής απαλλοτρίωσης έτερου ακινήτου του, αναμένοντας ήδη από τριετίας την είσπραξη ποσού υπερδιπλάσιου της απαίτησης της καθ' ης και προσβλέποντας στο ποσό αυτό για την εξόφληση των οφειλών της καθ' ης, το οποίο ποσό ωστόσο ο πρώτος των ανακοπτόντων αδυνατεί να εισπράξει άμεσα, καθώς αναμένει την έκδοση απόφασης από το Συμβούλιο Επικρατείας ως προς το κύρος της απαλλοτρίωσης. Ότι με βάση τα παραπάνω περιστατικά και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η καθ' ης είχε δημιουργήσει στους καθ' ων η εκτέλεση - ήδη ανακόπτοντες την εύλογη πεποίθηση ότι δε θα επιδιώξει την ικανοποίηση της εν λόγω απαίτησής της και δεν θα επισπεύσει αναγκαστική εκτέλεση πριν την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, η πρόωρη επιβολή της προσβαλλόμενης κατάσχεσης προκαλεί επαχθείς συνέπειες, με αποτέλεσμα η προσβαλλόμενη πράξη της αναγκαστικής εκτέλεσης να εμφανίζεται αδικαιολόγητη και καταχρηστική, υπερβαίνουσα τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του συγκεκριμένου δικαιώματος. Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος της ανακοπής, είναι επαρκώς ορισμένος και νόμιμος, στηριζόμενος στις διατάξεις των άρθρων που αναφέρονται στην ανωτέρω νομική σκέψη της παρούσας απόφασης, πρέπει δε να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς την ουσιαστική του βασιμότητα.

Από την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος . . . και την χωρίς όρκο κατάθεση του πρώτου των ανακοπτόντων ως διαδίκου στο ακροατήριο, οι οποίες (καταθέσεις) περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεως, καθώς και από όλα τα έγγραφα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, άλλα από τα οποία λαμβάνονται υπόψη προς άμεση απόδειξη, άλλα δε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, ορισμένα από τα οποία μνημονεύονται παρακάτω, χωρίς όμως κάποιο από αυτά να παραλειφθεί κατά την ουσιαστική εκτίμηση της διαφοράς αποδείχθηκαν κατά την κρίση του Δικαστηρίου τα εξής πραγματικά γεγονότα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης: Κατόπιν αίτησης της καθ' ης η ανακοπή εκδόθηκε σε βάρος του πρώτου των ανακοπτόντων η υπ' αριθμ. . . ./17-11-2025 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία αυτός υποχρεώθηκε να καταβάλει στην καθ' ης η ανακοπή το ποσό των 410.791,31 ευρώ ως υπόλοιπο απορρέον από την μη προσήκουσα εκπλήρωση της υπ' αριθμ. . . . σύμβασης στεγαστικού δανείου που συνήφθη μεταξύ της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «. . .» (δικαιοπαρόχου της καθ' ης η ανακοπή) και του καθ' ου η διαταγή πληρωμής (πρώτου των ανακοπτόντων), το δε ανωτέρω ποσό υποχρεώθηκε να το καταβάλει με το συμβατικό τόκο υπερημερίας από την επομένη της καταγγελίας της σύμβασης και μέχρις εξοφλήσεως, ενώ επιπλέον επιδικάστηκαν στην καθ' ης η ανακοπή δικαστικά έξοδα ύψους 8.800 ευρώ. Αντίγραφο εξ απογράφου της εν λόγω διαταγής πληρωμής επέδωσε η καθ' ης στον πρώτο των ανακοπτόντων – οφειλέτη της την 8-12-2025, με συνημμένη την από 1-12-2025 επιταγή προς πληρωμή, ενώ αντίγραφο εξ απογράφου και όμοια επιταγή επέδωσε η καθ' ης η ανακοπή και προς τους λοιπούς ανακόπτοντες την 2-3-2026. Πρέπει να επισημανθεί ότι οι δεύτερος, τρίτος, τέταρτος και πέμπτος των ανακόπτοντων, δεν υπήρξαν συμβαλλόμενοι στην ως άνω σύμβαση στεγαστικού δανείου, ο δε εκτελεστός τίτλος που στηρίζει την εκτέλεση δεν στρέφεται κατ' αυτών. Ωστόσο έκαστος των δεύτερου, τρίτου, τέταρτου και πέμπτου των ανακοπτόντων έχει αποκτήσει το έτος 2015 με ειδική διαδοχή από τον πρώτο ανακόπτοντα . . . ποσοστό 20% εξ αδιαιρέτου της επικαρπίας του κατασχεθέντος ακινήτου, το οποίο ήδη από το έτος 2008 τυγχάνει βεβαρημένο με προσημείωση υποθήκης μέχρι του ποσού των 540.000 ευρώ, η οποία είχε εγγραφεί υπέρ της αρχικής δανείστριας ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «. . .» και σε βάρος του εκ της συμβάσεως οφειλέτη (ήδη πρώτου ανακόπτοντος) δικαιοπαρόχου τους σε ασφάλεια της ανωτέρω σύμβασης δανείου. Ως εκ τούτου, πέραν και επιπλέον του αρχικού οφειλέτη - πρώτου ανακόπτοντος, για την ικανοποίηση της εμπραγμάτως εξασφαλισμένης απαίτησης ευθύνονται και οι δεύτερος έως και πέμπτος των ανακοπτόντων οι οποίοι απέκτησαν βεβαρημένα τα ως άνω ποσοστά επικαρπίας, υποκείμενοι εξ αυτού του λόγου στην εμπράγματη υποθηκική αγωγή και ευθυνόμενοι μέχρι την αξία του δικαιώματος εκάστου. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο πρώτος των ανακοπτόντων τυγχάνει συγκύριος ενός ακινήτου σε περιοχή της Δ.Ε. Δήμου . . ., στο οποίο επιβλήθηκε απαλλοτρίωση λόγω ρυμοτομίας ήδη από το έτος 1987, παρέμεινε δεσμευμένο επί δεκαετίες, χωρίς να καταβληθεί στους συγκυρίους αποζημίωση, ενώ με προεδρικό διάταγμα του έτους 2020 η απαλλοτρίωση ήρθη και επιβλήθηκε εκ νέου. Το κύρος της (νέας) απαλλοτρίωσης προσβλήθηκε από τους συγκυρίους του ακινήτου (μεταξύ των οποίων και άπαντες οι ανακόπτοντες, με ποσοστό συγκυριότητας 25% εξ αδιαιρέτου ο πρώτος και 2,085% οι δεύτερος έως και πέμπτος) με αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία συζητήθηκε την 26-4-2023 χωρίς, μέχρι και την άσκηση της κρινόμενης ανακοπής, να εκδοθεί απόφαση (κατά το χρόνο συζήτησης έχει εκδοθεί η υπ' αριθμ. . . ./22-6-2026 απορριπτική απόφαση – βλ. την προσκομιζόμενη από 22-9-2026 εκτύπωση παρακολούθησης υπόθεσης από την ιστοσελίδα του ΣτΕ). Ήδη δε μετά την απόρριψη της αίτησης ακύρωσης οι ανακόπτοντες έχουν προσδιορίσει με κλήση την υπό ΓΑΚ/ΕΑΚ . . ./2022 αίτησή τους περί καθορισμού προσωρινής τιμής μονάδος, πρόσθετης αποζημίωσης χρήσης και αναγνώρισης δικαιούχων για το εν λόγω απαλλοτριωθέν ακίνητό τους εμβαδού 3.477,44 τ.μ. (βλ. μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενο ακριβές αντίγραφο της υπό ΓΑΚ/ΕΑΚ . . ./2026 κλήσης τους ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με ορισθείσα δικάσιμο την 9-11-2026). Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο δικόγραφο της αίτησης καθορισμού προσωρινής τιμής μονάδος, η αξία του απαλλοτριούμενου ανέρχεται σε 1.900 ευρώ/τ.μ., ενώ για υποδεέστερα οικόπεδα σε κοντινό οικοδομικό τετράγωνο καθορίστηκε τιμή μονάδος 1.600 ευρώ/τ.μ. Ως εκ τούτου, το ποσό που προσδοκά να λάβει ως αποζημίωση ο πρώτος ανακόπτων υπερκαλύπτει την απαίτηση της καθ' ης που απορρέει από την ως άνω σύμβαση και επιδικάστηκε σ' αυτήν με την ως άνω διαταγή πληρωμής.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι το έτος 2023 η σύζυγος του πρώτου των ανακοπτόντων . . . διαγνώστηκε με πολύ επιθετική μορφή καρκίνου, προκειμένου δε να λάβει εκείνη έγκαιρα τις κατάλληλες θεραπείες, απαιτήθηκε η ανάλωση μεγάλων χρηματικών ποσών εκ μέρους του πρώτου των ανακοπτόντων, με αποτέλεσμα να υπάρξει υστέρηση στην εξυπηρέτηση της επίδικης οφειλής. Ωστόσο, επτά μήνες πριν την κοινοποίηση της διαταγής πληρωμής και της επιταγής, ο πρώτος των ανακοπτόντων είχε ήδη προσκαλέσει την καθ' ης να προβούν σε διακανονισμό και ρύθμιση της οφειλής, απευθύνοντας την από 9-4-2025 πρόταση ρύθμισης, γνωρίζοντας στην καθ' ης τους λόγους της υστέρησης, και δη την αιφνίδια και απειλητική για τη ζωή της συζύγου του ασθένεια, η οποία ασθένεια ενέσκηψε το έτος 2023, απαίτησε την ανάλωση μεγάλων χρηματικών ποσών για την αντιμετώπισή της και εκτροχίασε τον οικονομικό του προγραμματισμό (βλ. την από 22-11-2024 πιστοποίηση αναπηρίας της συζύγου του . . . με κύρια πάθηση κακόηθες νεόπλασμα του στομάχου, σε συνδυασμό με την ένορκη κατάθεσή της ως μάρτυρα αλλά και την χωρίς όρκο εξέταση του πρώτου των ανακοπτόντων ως διαδίκου ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου που περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεως).

Προσέτι, ο πρώτος ανακόπτων γνωστοποίησε στην καθ' ης ότι ο ίδιος αναμένει να λάβει το αναλογούν σε εκείνον ποσό αποζημίωσης λόγω απαλλοτρίωσης, το οποίο υπερκαλύπτει την απαίτηση της καθ' ης η ανακοπή και στο οποίο απέβλεπε προκειμένου να εξυπηρετεί προσηκόντως τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Όπως προκύπτει από την μετέπειτα πορεία των διαπραγματεύσεων, η βούληση του πρώτου των ανακοπτόντων να ρυθμίσει την οφειλή και να καταφέρει να την εξυπηρετεί εφεξής είναι σοβαρή, παράλληλα δε, η καθ' ης εκδήλωσε ενεργά ενδιαφέρον για τη ρύθμιση της οφειλής των ανακοπτόντων, καθώς στα επόμενα στάδια των διαπραγματεύσεων μεσολάβησαν αλλεπάλληλες επικοινωνίες μεταξύ του ιδίου και της καθ' ης η ανακοπή, με την ανταλλαγή προτάσεων, έχοντας φθάσει το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2026 - μόλις ένα μήνα πριν τη συζήτηση της παρούσας - πολύ κοντά σε επίτευξη συμφωνίας, στο πλαίσιο της οποίας είχε ήδη επιτευχθεί σύγκλιση των δύο πλευρών ως προς το ποσό της προκαταβολής που θα κατέβαλε ο οφειλέτης και εκκρεμούσε μόνον το ζήτημα των επιπλέον εγγυητών που ζητούσε η καθ' ης η ανακοπή να συμβληθούν στη σύμβαση ρύθμισης (βλ. σχετ. το από 9-4-2025 αίτημα ρύθμισης, τις εκτυπώσεις των από 20-5-2026, 3-8-2026, 1-9-2026, 17-9-2026, 21-9-2026 μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του πληρεξουσίου δικηγόρου του πρώτου ανακόπτοντος προς το αρμόδιο τμήμα της καθ' ης η ανακοπή και τις εκτυπώσεις των από 11-6-2026, 1-9-2026, 11-9-2026 και 21-9-2026 ηλεκτρονικών μηνυμάτων του HubManager της καθ' ης). Έτι περαιτέρω λοιπόν αποδείχθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις δεν σταμάτησαν με την επιβολή της κατάσχεσης αλλά συνεχίζονταν και μετά από αυτήν, όπως προκύπτει ιδίως από το από 11-6-2026 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το οποίο ο ως άνω υπάλληλος της καθ' ης απέστειλε σχέδιο πρότασης ρύθμισης και από το από 21-9-2026 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του ίδιου υπαλλήλου στο οποίο αναφέρεται ότι αναμένεται ενημέρωση από το συμβούλιο (ενν. της καθ' ης) εάν δύναται να τροποποιηθεί η προηγούμενη πρόταση. Ως εκ τούτου, καθ' όλο το προηγούμενο διάστημα με την προαναφερόμενη συμπεριφορά της, η καθ' ης δημιούργησε στους ανακόπτοντες εύλογα την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να προβεί σε αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος τους, ώστε η επίσπευση της αναγκαστικής εκτέλεσης με την επιβολή της κατάσχεσης και τη συνέχιση της διαδικασίας δε δικαιολογείται από την καλή πίστη. Επομένως, η επιβολή κατάσχεσης παρίσταται ως μέτρο ιδιαίτερης σκληρότητας με δυσανάλογα επαχθείς συνέπειες για τους ανακόπτοντες σε σχέση με εκείνες που θα υποστεί η καθ' ης από την μη άσκηση του δικαιώματος της για επιβολή κατάσχεσης, καθώς αυτή έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τη ρύθμιση της οφειλής, δεδομένου ότι η επικοινωνία για ρύθμιση της οφειλής είχε εκκινήσει ήδη από το μήνα Απρίλιο έτους 2025, συνεχίστηκε δε και μετά την επιβολή της κατάσχεσης, φθάνοντας μέχρι και λίγες ημέρες πριν τη συζήτηση της παρούσας, με πράξεις δηλωτικές του ενδιαφέροντός της για την ρύθμιση της οφειλής (βλ. ΕφΔωδ 142/2022, ΜΠρΘεσσαλ 3778/2023, ΜΠρΠατρ 463/2023, ΜΠρΚω 301/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Συνεπώς, με την, κατά τον ανωτέρω τρόπο, εκδήλωση του ενδιαφέροντος της καθ' ης για ρύθμιση της οφειλής του πρώτου ανακόπτοντος εκκίνησαν οι διαπραγματεύσεις, εν μέσω των οποίων επιβλήθηκε η κατάσχεση. Άλλως θα είχαν τα πράγματα, εάν η καθ' ης είτε είχε απορρίψει ρητά το αίτημα ρύθμισης πριν την επιβολή της κατάσχεσης, οπότε θα είχε ήδη λήξει το στάδιο των διαπραγματεύσεων, είτε δεν προέβαινε σε επικοινωνία με τους ανακόπτοντες, οπότε δεν θα εκδηλωνόταν ενδιαφέρον εκ μέρους της για την ρύθμιση και, επομένως, δεν θα είχαν εκκινήσει οι διαπραγματεύσεις, η δε επιβολή της κατάσχεσης θα ισοδυναμούσε με σιωπηρή απόρριψη του αιτήματος για ρύθμιση της οφειλής. Τα ανωτέρω, ωστόσο, δεν έλαβαν χώρα εν προκειμένω, αφού ο πρώτος των καθ' ων και η καθ' ης βρισκόταν σε συνεχή επικοινωνία και διαδοχικά μείωναν την απόσταση των αρχικών τους θέσεων, συγκλίνοντας προς την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης. Συνεπώς, η συμπεριφορά της καθ' ης να επιβάλει σε βάρος των ανακοπτόντων κατάσχεση, χωρίς, όμως, να έχει λήξει το στάδιο διαπραγματεύσεων, αποτελεί μεν δικαίωμά της, το οποίο, ωστόσο, ασκήθηκε καθ' υπέρβαση των ορίων που επιτάσσει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ και η αρχή της αναλογικότητας μέσου και σκοπού. Συγκεκριμένα, υπό τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, ύστερα από στάθμιση των αντίθετων συμφερόντων των διάδικων μερών, λαμβανομένης υπόψη της συμπεριφοράς που προηγήθηκε της άσκησης του δικαιώματος της καθ' ης η ανακοπή, σε συνδυασμό με την πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε στο μεσοδιάστημα και τις περιστάσεις που μεσολάβησαν, και με δεδομένο ότι η ένδικη αξίωση είναι εμπραγμάτως εξασφαλισμένη, το Δικαστήριο καταλήγει στην κρίση ότι η συμπεριφορά της καθ' ης, η οποία, κατά τα διαλαμβανόμενα στην ανωτέρω νομική σκέψη της παρούσας, έχει αυξημένη ευθύνη να μεριμνά για το συμφέρον δανειολήπτη, που εν προκειμένω είναι συνεργάσιμος, και να προτάσσει τρόπους ρύθμισης της οφειλής του, να επισπεύσει την ανακοπτόμενη αναγκαστική εκτέλεση είναι κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, μη ανεκτή και, συνεπώς, καταχρηστική. Ειδικότερα, η επιβολή της προσβαλλομένης κατάσχεσης κατά τη διάρκεια διεξαγωγής των ανωτέρω διαπραγματεύσεων, παρά τα αιτήματα και τις συνεχείς οχλήσεις προκειμένου να προχωρήσει η οριστική διευθέτηση της οφειλής, εμφανίζεται, τη δεδομένη χρονική στιγμή, καταχρηστική και προκαλεί στους ανακόπτοντες επαχθείς συνέπειες. Επομένως, ο πρώτος λόγος της ανακοπής πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει η κρινόμενη ανακοπή να γίνει δεκτή κατ' ουσίαν κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της και να ακυρωθεί η υπ' αριθμ. . . ./20-03-2026 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας του δικαστικού επιμελητή Θεσσαλονίκης . . . Περαιτέρω, από το συνδυασμό των αρ. 68, 216, 218, 583, 565 και του αρ. 933 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, όταν υπάρχουν περισσότεροι λόγοι νομικοί ή πραγματικοί, που όλοι μαζί ή ο καθένας χωριστά αποβλέπουν στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή στην ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης της εκτέλεσης, αν το δικαστήριο κάνει δεκτό ένα λόγο και, ικανοποιώντας το αίτημα της ανακοπής, ακυρώσει αυτή, δεν πρέπει να προχωρήσει στην έρευνα των λοιπών λόγων, καθώς μετά την ακύρωση της ανακοπτόμενης πράξης θεωρείται ότι έχει ικανοποιηθεί πλήρως το έννομο συμφέρον του ανακόπτοντος (πρβλ. ΑΠ 1464/2012, ΑΠ 1286/2012, ΕφΠειρ 60/2021, ΕφΠατρ 9/2021 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), ώστε εν προκειμένω παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων της ανακοπής.

Τέλος, τα δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφισθούν μεταξύ των διαδίκων, λόγω του ότι η ερμηνεία των κανόνων που εφαρμόσθηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (ΚΠολΔ 106, 179), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.

ΔΕΧΕΤΑΙ την ανακοπή.

ΑΚΥΡΩΝΕΙ την υπ' αριθμ. . . ./20-3-2026 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας του Δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Θεσσαλονίκης . . ., δυνάμει της οποίας επισπεύδεται αναγκαστικός πλειστηριασμός την 4-11-2026 σε βάρος της ακίνητης περιουσίας των ανακοπτόντων ενώπιον της υπαλλήλου του πλειστηριασμού συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης . . .

ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε την 23/10/2026.

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στη Θεσσαλονίκη, την 23/10/2026.

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ